البته واضح و مبرهن است که کرامت انسانی در این مرز پر گه ر قدمت تاریخی دارد! نمونه اش در زمانهای خیلی قدیم که شما یادتون نمیاد! بوده که ملت سر یک تکه نان همدیگر را تکه تکه می فرمودند! اما در اینجا به زمانی که نبودیم کاری نداشته به همین چند سال پیش خودمان بر میگردیم... قضایای سیب زمینی، مرغ، چای، پودر لباسشویی، روغن و غیره! که البته قضیه ی تاریخی مرغ نقطه ی عطفی در تاریخ این سرزمین کهن و صد البته متمدن می باشد!
و اما در اقدام تاریخی دیگری، عمو حسن لطف نموده به ما بندگان ناچیز درگاهش سبد کالا ارزانی داشته! برگ زرین دیگری از کرامت انسانی که توسط امت همیشه در صحنه رقم خورد و همینجوری هی دارد میخورد!
در کل معادلات جالبی در جریان می باشد، اینکه بزرگان باهم مینشینند صبحانه و ناهار و عصرانه ی کاری میخوردند، با کتی جون و عمو جانی! مذاکره میکنند و میگویند و میخندند، بعد ما را تشویق میکنند برویم بهشان فحش بدهیم و مشت محکم و عربده و اینها، بعد چون بچه های خوبی بودیم جلویمان سبد کالا می اندازند! (غرض اصلا مقایسه با حیوان خاصی نبودها)
تازه دستور داده اند از سال بعد برای گرفتن یارانه برویم گردنمان را کج نموده، دست خود را دراز کنیم تا ببینند مشمول میشویم یا مثل اکثریت قریب به اتفاق هم وطنان مفرح و بی دردیم! هرچه باشد ما بیسواتیم و اقتصاد مریض است و ما باید برایش سوپ درست... نه ببخشید! باید یارانه نگیریم و پول قبضمان دوبله سوبله بشود که حال اقتصاد بهتر شود. حالا به درک که خودمان در راه اقتصاد جانمان در بیاید!






پ.ن:راستی امروز روز مبارک حمایت از مصرف کننده می باشد، جایزه ی اول مال چیتوز که توی کیسه های هوای هزار و پانصد تومانی اش چیپس پیدا می شود!

پ.ن.دو:خداوندا تو را سپاس، روزی را دیدم که خیار به موز دهن کجی میکرد و سیب زمینی بهشان میگفت بروند چیز بخورند!